facebook pixel
Ciekawe artykuły

Przydział uprawnień do emisji w EU ETS – problem czy wyzwanie

fabryka uczestnicząca w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji

Miniony rok przyniósł wiele istotnych zmian w przepisach ochrony środowiska. Bieżący rok również zapowiada się jako bardzo intensywny, szczególnie dla prowadzących instalacje uczestniczące w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), z uwagi na planowane na poziomie krajowym i unijnym zmiany regulacji, a także obowiązujące już od 1 stycznia 2019 r. rozporządzenie Komisji Europejskiej 2018/2067.

Projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw zakłada, że w terminie do 30 maja 2019 r. prowadzący instalacje starający się o przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przedłoży do Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami (KOBiZE) wniosek o przyznanie uprawnień na okres 2021-2025. Pomimo zbliżającego się terminu nadal mamy do dyspozycji tylko projekt ustawy.

Dużym problemem może okazać się również sam etap weryfikacji wniosku przed złożeniem go do KOBiZE, ponieważ nie wszyscy weryfikatorzy posiadają akredytację w zakresie przydziałów. Należy mieć na uwadze, że weryfikatorzy mogą sprawdzać wyłącznie przydziały dla rodzajów działań, które mają w zakresie akredytacji, a do weryfikacji muszą już zastosować nowe rozporządzenie 2018/2067.

Czy będą nowe formularze NIMs oraz MMP?

Pomimo, że termin składania wniosków zbliża się wielkimi krokami, nadal nie opublikowano jeszcze wzorów formularzy dotyczących danych podstawowych (NIMs) oraz planu metodyki monitorowania (MMP). W kuluarach mówi się o tym, że formularz NIMs nie będzie tak jak dotychczas wyliczał przydziałów. W związku z tym, prowadzący instalację w trakcie składania wniosku, nie będzie dysponował informacją o wielkości przydziału.

Według projektu rozporządzenia Komisji Europejskiej (KE), wniosek o przydział bezpłatnych uprawnień do emisji ma zawierać:

  • zweryfikowany raport danych bazowych (niezbędnych do aktualizacji wartości benchmarków oraz wyliczenia wstępnej ilości bezpłatnych uprawnień do emisji);
  • plan metodyki monitorowania;
  • raport z weryfikacji.

Powyższe dokumenty muszą być przygotowane z uwzględnieniem już nowych regulacji.

Raporty danych bazowych będą musiały zawierać informacje nt. działalności produkcyjnej, transferów ciepła i gazów, wytwarzania energii elektrycznej oraz emisji na poziomie podinstalacji w ciągu 5-ciu lat kalendarzowych poprzedzających złożenie (lata 2014-2018). Na tej podstawie KE wyznaczy wartości wskaźników produktowych (benchmarków) na okres 2021-2025. Ilość uprawnień do emisji dla każdej podinstalacji będzie wyliczana jako iloczyn poziomu działalności, wskaźnika zależnego od rodzaju podinstalacji oraz współczynników korygujących.

To jedynie cześć problemów, z którymi w krótkim czasie będą musieli zmierzyć się prowadzący instalacje uczestniczące w EU ETS. W tym miejscu przytoczyć można więc słowa Alberta Camus: “Usuń ze swojego słownika słowo problem i zastąp słowem wyzwanie (…)“.

Autor: Justyna Plewa

Przeczytaj także:

Poprzedni artykułNastępny artykuł